Opis obrazka 1
Opis obrazka 2
Opis obrazka 3
Opis obrazka 4
Opis obrazka 5
Start Rozbudowa i rozwój (1950-1990) Sieci,Rozdzielnie,GPZ-ty

System energetyczny zachodniego Pomorza w obrębie dzisiejszego terenu ZE-Koszalin, oparty był w latach 40-tych na dwóch, spiętych ze sobą pętlach linii wysokiego (w ówczesnych standardach) napięcia - 40 kV.

Obie zbiegały się w Białogardzie, w zasilającej je elektrowni parowej. Pierwsza, zachodnia, obejmowała prócz Białogardu - Świdwin, Resko, Rejowice, Golczewo, Trzebiatów i Gościno. Druga, wschodnia -Koszalin, Grzmiącą i Białogard. Do końca lat 40-tych, zanim nie połączono Białogardu via Stargard z Gorzowem linią 110 kV, obie pętle stanowiły jak gdyby odrębny system energetyczny.

Łączność z innymi sieciami w kraju istniała, ale jedynie za pośrednictwem linii o niższym napięciu, a dawna niemiecka „setka" (100 kV) Białogard-Stargard pracowała początkowo, jak zgodnie twierdzą Zenon Przewoźny i Tadeusz Barów, na napięciu 40 kV. Po kilku latach, po niezbędnych naprawach, przesyłano nią prąd o napięciu standardowym w Polsce - 110 kV.


Pierwsze lata powojenne upłynęły w energetyce pod znakiem szybkich i prowizorycznych napraw, tak, by przede wszystkim dostarczyć prąd. Oczywiście, na długo prowizorka wystarczyć nie mogła, toteż około 1948 roku rozpoczęto wielką planową kampanię remontową sieci i urządzeń energetycznych. W pierwszej kolejności wymieniano zniszczone i wyeksploatowane linie, uszkodzone izolatory, uzupełniano aparaturę, zaczęto dostosowywać rodzaj i przekroje przewodów do obciążeń.


Uporządkowano kwestie organizacyjne, związane z prawami własności - przejęto prawie wszystkie sieci miejskie, z których jedna - w Połczynie Zdroju, przekazana została formalnie w oparciu o spis zdawczo odbiorczy, a reszta stała się własnością energetyki dzięki wejściu w życie ustawy o „planowej gospodarce energetycznej" z lipca 1947 roku.

1 Koszalin w petli l. 110 kV
2 Bezawaryjny niemiecki kabel
3 Stabilny prąd dla Drawska
4 Droga przez mękę z transformatorem...