Opis obrazka 1
Opis obrazka 2
Opis obrazka 3
Opis obrazka 4
Opis obrazka 5
Start Kalendarium Kalendarium 1910-1950
1910 17 marca uchwalono plan elektryfikacji Prowincji Pomorskiej 27 września - powołanie „Centrali Białogard S.A." 1911 grudzień - uruchomienie elektrowni parowej w Białogardzie 1918 uruchomienie elektrowni wodnej Stary Potok (Borowo) na Drawie 1923 utworzenie „Krajowej Centrali Energetycznej Pomorze S.A Centrale - Pommern AG - UZP Uberlandzen"- w ramach unifikacji organizacyjnej Central
1925

wprowadzenie na terenie Prowincji Pomorskiej jednolitej taryfy prądowej 1934 przejęcie Krajowej Centrali UZP przez większą spółkę samorządową Elektrizitatswerke AG" (MEW)„Markische Elektrizitatswerke AG" (MEW) 1935 wybudowanie linii 100 kV Stargard - Białogard 1936 wybudowanie pierwszej w świecie „podwodnej" elektrowni w Rościnie 1940


1940 14 marca zerwanie tamy zbiornika spiętrzającego wodę dla elektrowni w Rosnowie i zalanie okolicznych terenów
1945

4/5 marca - wejście wojsk rosyjskich do Białogardu

kwiecień/maj - przybycie do Białogardu fachowców - elektryków z Grup Operacyjnych Ministerstwa Przemysłu

7 maja - nominacja Zygmunta Adamowicza na „tymczasowego kierownika elektrowni w Białogardzie"

12 maja - nominacja Leona Samulskiego na „zastępcę kierownika elektrowni"

początek lipca - „epizod poznański" - przybycie do Białogardu K.Bierońskiego i przejęcie energetyki pomorskiej przez „Zjednoczenie Energetyczne Okręgu Poznańskiego"

maj/czerwiec - akcja demontażowa w elektrowni białogardzkiej i wywiezienie przez Rosjan trzech z pięciu turbogeneratorów

26 lipca - nominacja Stefana Karwowskiego na dyrektora „Zjednoczenia Energetycznego Okręgu Pomorze Zachodnie" z siedzibą w Szczecinie (tymczasowa siedziba w Białogardzie)

sierpień - listopad - formowanie się układu organizacyjnego ZEOPZ z podziałem na dyrekcję i podległe jej elektrownie cieplne (m.in. w Białogardzie), elektrownie wodne (skupione w Grupach Elektrowni Wodnych) i „Okręgowe Zakłady Rozdzielcze" (m.in. w Białogardzie)

1947 4 lipca - uchwalenie przez Sejm ustawy „o planowej gospodarce energetycznej" i powołanie „Centralnego Zarządu Energetyki"
1948

„Zjednoczenie Energetyczne Okręgu Pomorze Zachodnie" przemianowano na „Zjednoczenie Energetyczne Okręgu Szczecińskiego". Zmienił się status prawny przedsiębiorstwa. ZEOS i 13 pozostałych Zjednoczeń podlegało teraz bezpośrednio „Centralnemu Zarządowi Energetyki", który byt agendą Ministerstwa Przemysłu i Handlu. Organizacyjnie ZEOS dzieliło się na Dyrekcję w Szczecinie i podległe jej odrębnie:

- elektrownie cieplne (Białogard, Szczecin, Zółwino)
- Grupy Elektrowni Wodnych:
-Jastrowie (elektrownie: Jastrowie, Spalinów, Ptusza, Herby Duże, Łomczewo, Koszyce)
- Rosnowo (elektrownie: Rosnów, Hajka, Rościno)
- Rejowice (elektrownie: Rejowice, Płoty, Likowo, Prusinowo, Trzebiatów)
-Gucisz (elektrownie: Gucisz, Międzylesie, Namyślin)
- Okręgowe Zakłady Rozdzielcze:
- Szczecin
- Białogard
- Stargard -Wałcz
- Golczewo

Ponadto w skład ZEOS wchodziły Warsztaty Licznikowe w Maszewie oraz Transformatorowe i Mechaniczne w Szczecinie. Trzy elektrownie wodne tzw. niewydzielone (Stary Potok, Kołobrzeg, Dąbie), nie miały odrębnego kierownictwa i wchodziły w skład Okręgowych Zakładów Rozdzielczych. Okręgowy Zakład Rozdzielczy - Białogard posiadał agendy terenowe w postaci „Placówek" i podległych im „Posterunków Monterskich".

1949

- nowa struktura ZEOS zaczęła obowiązywać 1.06.1949 r. Dotychczasowe „Okręgowe Zakłady Rozdzielcze" przekształcono w „Podokręgi Sieciowe", „Placówki" w „Biura Obwodowe", a „Posterunki Monterskie" w „Placówki Sieciowe". Podokręgowi sieciowemu - Białogard podlegało 8 „Biur Obwodowych":

- Białogard
- Kołobrzeg
- Koszalin
- Grzmiąca
- Szczecinek
- Czaplinek
- Połczyn Zdrój
- Świdwin

W stosowanym oficjalnie przez ZEOS nazewnictwie, pojęcie „elektrownia" zastąpiono pojęciem „wytwórnia". Dotychczasowe „Grupy Elektrowni Wodnych" przekształcono w „Zespoły Wytwórni Wodnych", z zachowaniem podziału na wydzielone Grupy (Zespoły).

1950

- marzec - dotychczasowe „Podokręgi Sieciowe" stały się „Podokręgami", „Biura Obwodowe" przekształcono w „Rejony", a dotychczasowe „Placówki Sieciowe" w „Posterunki Sieciowe". Podokręg     Białogard dzielił się na 8 Rejonów:

1. Białogard - z Posterunkami Sieciowymi: Tychowo, Łapiennica,
Mielno, Sianów
2. Szczecinek - z PS Silnowo

3. Kołobrzeg - z PS: Gościno, Smokęcino, Zambrowo

4. Grzmiąca - z PS: Barwice, Bobolice

5. Czaplinek

6. Połczyn Zdrój - z PS Nowe Worowo
7. Świdwin - z PS: Lipie, Sławoborze

W skład Podokręgu weszły ponadto elektrownie (wytwórnie) wodne: Kołobrzeg, Rosnowo, Hajka, Rościno, Karlino, Pobądź i Niedalino (młyn). Reorganizacja marcowa była wstępem do większych zmian w strukturze organizacyjnej ZEOS. Miedzy innymi planowano likwidację Podokręgów Golczewo i Wałcz, a w pozostałych podokręgach - daleko idące zmiany personalne. Likwidację obu Podokręgów „z ważnością od 15.04.1950 r." zarządzono już 11 kwietnia. Podokręg Białogard miał przejąć likwidowane Golczewo.

Nowa struktura miała obowiązywać od 1.07.1950 r.
Podokręg Białogard podzielono na 7 Rejonów:

1. Białogard - z Posterunkami Sieciowymi: Lipie, Połczyn, Sławoborze, Świdwin, Tychowo, Worowo
2. Golczewo - z PS: Dobra, Dziwnowo, Kamień, Nowogard, Przybiernów, Rzeczów, Stepnica

3. Gryfice - z PS: Łobez, Niechorze, Płoty, Resko, Trzebiatów

4. Kołobrzeg - z PS: Gościno, Smokęcino, Zambrowo

5.Koszalin - z PS: Łapiennica, Mielno, Sianów

6. Szczecinek - z PS: Barwice, Bobolice, Czaplinek, Grzmiąca, Silnowo

7. Świnoujście - z PS: Międzyzdroje

W ślad za zmianami organizacyjnymi, dokonywano zmian personalnych.

Kierownikiem Podokręgu Białogard został Marian Orłowski (zastąpił Leona Samulskiego).

Aktu przekazania władzy dokonano 1 czerwca 1950 r.