Opis obrazka 1
Opis obrazka 2
Opis obrazka 3
Opis obrazka 4
Opis obrazka 5
Start Niemiecka energetyka (1900-1945) Konsolidacja energetyki

Skala zapotrzebowania na energię elektryczną wymusiła zmianę koncepcji dalszejW 1923 roku wszystkie ,,centrale" (z wyjątkiem szczecińskiej) połączyły się w jedno przedsiębiorstwo pod nazwą „Krajowa Centrala Energetyczna Pomorze SA" (Uberlan-Zentrale Pommern AG (UZP)). W kwietniu 1925 roku wprowadzono wspólną dla całego obszaru Prowincji stałą taryfę prądową. Powołano oddzielny dział reklamowy, do którego zadań należało również wydawanie bezpłatnie rozprowadzanego kwartalnika pt. „Elektryczność w służbie gospodarki". W uzupełnieniu działu reklamowego w styczniu 1928 r. utworzono „Poradnię dla Gospodarstw Domowych", która została obsadzona fachową instruktorką gospodarstwa domowego, wykwalifikowaną w użytkowaniu elektrycznych urządzeń domowych.

Lata 30-te to czas intensywnej rozbudowy pomorskiej energetyki. Powstają nowe obiekty, rozbudowuje się system połączeń, prąd dociera niemal do wszystkich osiedli i wsi. Między innymi uruchomiono wtedy (1936 r.) eksperymentalną, pierwszą w świecie tego typu elektrownię podwodną Rościno na Parsęcie W 1935 połączono elektrownię w Białogardzie linią 100 kV ze Stargardem.

Najprawdopodobniej w tym czasie także połączono Stargard dwutorową linią 100 kV z Gorzowem, a stamtąd z elektrownią w Finkenheerd, wiążąc mocniej Prowincję Pomorską z resztą systemu energetycznego ówczesnych Niemiec.W 1934 roku doszło do dalszej unifikacji organizacyjnej. „Krajowa Centrala" (UZP) została w całości przejęta przez znacznie większą spółkę samorządową „Markische Elektrizitatswerke AG" (MEW), która obejmowała swoją działalnością prawie całą Brandenburgię. Największą elektrownią MEW była wtedy elektrownia oparta na węglu brunatnym w Finkenheerd koło Frankfurtu nad Odrą.

W elektrowniach Prowincji wytwarzany był prąd przemienny o 50. okresach i z reguły o napięciu 5000 V. Dla przesyłu energii, wytworzone przez maszyny napięcie podwyższano do 40 kV i kierowano do stacji redukcyjnych, gdzie napięcie obniżano do 15 kV (względnie 10 kV), a następnie kierowano dalej, do rozdziału na węższym już obszarze zasilania, aż do transformatorów w poszczególnych miejscowościach. Tam następowało dalsze zmniejszenie do napięcia sieciowego tych miejscowości tj. 380 V dla tzw. siły i 220 V dla światła.elektryfikacji Prowincji.

Pojawiła się możliwość zakupu tańszego prądu z elektrowni środkowo-niemieckiego zagłębia węgla brunatnego. Zrezygnowano więc z rozbudowy własnych elektrowni na rzecz dostaw prądu z zewnątrz. Stosowną umowę (wieloletni kontrakt) z Marchijnym Zakładem Energetycznym Berlin SA podpisano w kwietniu 1928 roku. Dostawa energii odbywała się linią 100 kV do punktu odbiorczego zbudowanego w Pasewalk.

W elektrowniach Prowincji wytwarzany był prąd przemienny o 50. okresach i z reguły o napięciu 5000 V. Dla przesyłu energii, wytworzone przez maszyny napięcie podwyższano do 40 kV i kierowano do stacji redukcyjnych, gdzie napięcie obniżano do 15 kV (względnie 10 kV), a następnie kierowano dalej, do rozdziału na węższym już obszarze zasilania, aż do transformatorów w poszczególnych miejscowościach. Tam następowało dalsze zmniejszenie do napięcia sieciowego tych miejscowości tj. 380 V dla tzw. siły i 220 V dla światła.

W 1934 roku doszło do dalszej unifikacji organizacyjnej. „Krajowa Centrala" (UZP) została w całości przejęta przez znacznie większą spółkę samorządową „Markische Elektrizitatswerke AG" (MEW), która obejmowała swoją działalnością prawie całą Brandenburgię. Największą elektrownią MEW była wtedy elektrownia oparta na węglu brunatnym w Finkenheerd koło Frankfurtu nad Odrą.

W 1935 połączono elektrownię w Białogardzie linią 100 kV ze Stargardem. Najprawdopodobniej w tym czasie także połączono Stargard dwutorową linią 100 kV z Gorzowem, a stamtąd z elektrownią w Finkenheerd, wiążąc mocniej Prowincję Pomorską z resztą systemu energetycznego ówczesnych Niemiec.

Lata 30-te to czas intensywnej rozbudowy pomorskiej energetyki. Powstają nowe obiekty, rozbudowuje się system połączeń, prąd dociera niemal do wszystkich osiedli i wsi. Między innymi uruchomiono wtedy (1936 r.) eksperymentalną, pierwszą w świecie tego typu elektrownię podwodną Rościno na Parsęcie (koło Białogardu).

Jej oryginalność polegała na zastosowaniu nowego rodzaju turbin wodnych - tzw. turbin rurowych. Planowano budowę następnych tego typu elektrowni (m.in. w Karlinie), lecz wybuch wojny zniweczył te projekty.